Historia Słońca

Okulary przeciwsłoneczne mają bardzo długą, ponad tysiącletnią wręcz tradycję, a pierwsze wzmianki o ochronie oczu przed słońcem można znaleźć już w starożytnym Egipcie, gdzie ludzie używali cienkich płyt szklanych lub minerałów, takich jak malachit czy krzemionka, jako swoistych „szkieł” do zasłaniania oczu. Były to prymitywne sposoby dbania o wzrok i ochronę przed słońcem, ale już wtedy odkrywano szkodliwy wpływ jego promieniowania na zdrowie oczu. Nie sposób nie wspomnieć o tym, że stały się one również sposobem na wyrażanie statusu społecznego.

XVIII wiek n.e. przyniósł rosnącą liczbę aktywności na świeżym powietrzu, np. żeglarstwo, polowania, jazda konna, zabawy towarzyskie. Wraz z nią przyszła więc również rewolucja jeśli chodzi o ochronę przed słońcem. Wówczas to, w 1752 roku , James Ayscough, angielski optyk, wprowadził do użytku pierwsze okulary z ciemnymi, barwionymi szkłami. Miały one za zadanie właśnie ustrzec oczy przed intensywnością światła. Były to jednak okulary bez ochrony przed promieniowaniem UV. Dopiero postęp technologiczny i badania naukowe w XIX i XX wieku, doprowadziły do opracowania skutecznych filtry UV, które mogły być stosowane w okularach przeciwsłonecznych.

Następnym krokiem było wynalezienie, w 1936 roku, technologii polaryzacji światła, a dokonał tego  amerykański fizyk Edwin H. Land, założyciel firmy Polaroid Corporation. znacząco poprawiła jakość ochrony oczu. Rewolucyjne w polaryzacji okazała się redukcja odblasków i poprawa widoczności w jasnym świetle.

Nie tylko ludzie noszą okulary przeciwsłoneczne. Także nasi zwierzęcy towarzysze je noszą. Wśród nich są m.in. psy i konie.